Barok, Sarmatyzm.


XVI w.


Sarmatyzm


Sarmatyzm to pojęcie w historii kultury Polskiej. Jest zarazem pojęciem podstawowym, jak i bardzo złożonym. Pojęcie to oparte jest na tezie kronikarzy i pisarzy: Macieja Miechowity, Marcina Bielskiego, Aleksandra Gwagnina, Macieja Stryjkowskiego, Stanisława Sarnickiego; o pochodzeniu rycerstwa polskiego i szlachty od starożytnych Sarmatów. Mieli oni przywędrować nad Wisłę i stać się „narodem szlacheckim”. W ten sposób sarmatyzm stał się synonimem kultury szlacheckiej od końca XVI w. aż do rozbiorów. Na kulturę sarmacką składa się: megalomania narodowo – stanowa, nietolerancja, dewocja połączona z fanatyzmem religijnym, wiara w gusła i zabobony, orientalizacja stylu życia i gustów. Samo pojęcie sarmatyzmu jest młodsze od zjawiska i powstało dopiero w czasach oświecenia na oznaczenie kultu wad narodowych (obskurantyzmu, konserwatyzmu, pychy połączonej z rubasznością i krewkością).

 

 

XVII w.

 

Barok - styl w sztuce europejskiej w XVII i XVIII w. Zapoczątkowany we Włoszech w drugiej połowie wieku XVII. Geneza tego stylu związana była z kontrreformacją, dlatego też najbardziej typowy barok powstawał w krajach katolickich. Barok wyrasta z renesansu i w pojęciu ówczesnych artystów jest jego kontynuacją i doskonaleniem.