Rządy regentów w Koronie


Elżbieta Łokietkówna;  [A2530005]

regentka w Polsce w latach: 1370-1375, 1376-1377, 1378-1380.

 

Elżbieta Łokietkówna (1305-1380), królowa węgierska, królewna polska, regentka w Polsce. Żona króla węgierskiego Karola Roberta, siostra Kazimierza Wielkiego, matka króla Polski i Węgier Ludwika. Po koronacji Ludwika na króla Polski przejęła rządy namiestnicze w kraju w imieniu syna. Już jednak w 1375 r. Elźbieta Łokietkówna opuściła Polskę. Sprawy krajowe próbował wówczas uporządkować Ludwik Węgierski. Niebawem jednak Elżbieta zatęskniła za krajem. Kolejny jej pobyt w Koronie nie trwał zbyt długo. Przyczynił się do tego w pierwszym rzędzie tumult i rzeź Węgrów w Krakowie. Wskutek tych zajść Elżbieta ponownie opuściła ojczyznę w 1377 r. Rządy namiestnicze przekazane zostały wówczas Władysławowi Opolczykowi. Po raz trzeci władze namiestniczą w Koronie powierzył Ludwik matce w 1378 r.. Miały one już jednak charakter czysto nominalny. Elżbieta Łokietkówna zmarła w 1380 r. w Budzie.

 

 

Władysław Opolczyk; [A2530010]

 

regent w Polsce w r. 1378.

 

Władysław Opolczyk, książę opolski od 1356 r. jednocześnie zaufany Andegawenów i palatyn Węgier w latach 1367-1372. Z ramienia Ludwika Węgierskiego namiestnik Rusi Halickiej  w latach 1372-1378. Przez krótki okres czasu był również regentem w Koronie. Po wyjeździe matki Elżbiety, Ludwik powierzył w 1378 r. władzę namiestniczą w Polsce Władysławowi Opolczykowi. Książę ten nie cieszył się jednak zbyt dużą sympatią możnowładców polskich. Jego rządy od samego początku budziły sprzeciw. Opozycja Wielkopolski z Bartoszem z Wezenborga na czele,  zakwestionowała rządy Opolczyka. Uczyniła to na zjeździe w Gnieźnie w 1378 r. Głównie powołano się na argument, iż przekazanie władzy obcemu księciu, jest niezgodne z wcześniej ustanowionym prawem. Ludwik Węgierski ustąpił pod naciskiem opozycji i powierzył rządy kolejny raz swojej matce, a Władysławowi Opolczykowi oddaje w 1379 r. ziemię dobrzyńską. Książę ten w roku śmierci Ludwika (1382) sprowadzi z Węgier do Częstochowy zakon eremitów św. Pawła (paulinów).

 

 

Biskup krakowski Zawisza z Kurozwęk; w 1381 r. został vicarius regni poloniae, czyli zastępcą króla polskiego.  [A2530015]

W 1380 r. umarła Elżbieta Łokietkówna. Rządy namiestnicze w Krakowie przejął biskup krakowski Zawisza z Kurozwęk. Biskup ten był dotychczas przywódcą stronnictwa prowęgierskiego w Koronie. Wraz z biskupem rządy sprawowali czterej wielkorządcy. Rządy namiestnicze pełnił biskup krakowski jedynie do 1382 r., ponieważ w tym roku zmarł. Po jego śmierci, namiestnictwo w Koronie, Ludwik powierzył swemu zięciowi (mężowi Marii), margrabiemu brandenburskiemu Zygmuntowi Luksemburskiemu.

 

 

Zygmunt Luksemburski;  [A2530020]

Po śmierci biskupa krakowskiego, Ludwik Węgierski powierzył w 1382 r. namiestnictwo w Koronie Zygmuntowi Luksemburskiemu